Mongolië

 

Op maandag werkt de electriciteit gelukkig weer en kunnen we de visa verlengen.

Lijkt in eerste instantie lastig, hij moet bellen naar Ulaar Bataar, maar krijgt toestemming om het voor ons te regelen. Pasfoto’s, de te rijden route en de reden voor de verlenging in het Engels.

Gelukkig zijn Markus en Dominigue ons net voor geweest en kunnen we het geheel keurig netjes kopiëren… en dank je wel Markus. Binnen 2 uurtjes hebben we de verlenging op zak, 60 dagen Mongolië als we willen. Bij Unitel regelen we nog even 2 simkaartjes voor 1 maand onbeperkt internet , 15000 Mongol Tugrik = .( als er bereik is natuurlijk, we zien wel).
Nemen de route richting Noorden / Midden, schijnt de mooiste route te zijn. Vertrek vanaf Öglii naar Oglii/ Üglii ( wat is een naam..)
Eerst via de meren Achit nuur, Khyargas nuur richting Tsetserleg. Langs rivieren, steenwoestijn en hoogvlakte naar onze overnachtingsplaats met uitzicht op Achit nuur, weer enorm veel Buizerds, de laatste 2 maanden nog nooit zoveel gezien. De wegen kun je op z’n minst omschrijven als uitdagend…. een smal karrespoor, zand of leem , kiezel …splitsend in 8 wegen, geen idee welke je moet nemen. Maps.me en Garmin doet z’n best. Af en toe een gokje, komen gelukkig elke keer bij de goede locatie uit.

Het is voor ons gelukkig nog steeds droog, ondanks dat het regenseizoen al lang had moeten beginnen. Je kunt het ook zien, overal is het gortdroog en dor. De kuddes zijn nu eigenlijk te groot, voor het eten wat nog spaarzaam voor handen is. Onderweg zien we dode beesten/geraamtes. We gaan het zien hoe de pistes zich gaan houden, als het heel veel gaat regenen. Naast de weg zien we diepe sporen van vastgezeten auto’s uit het verleden. Overnachtingsplaatsen overal , bij Khyargas nuur ( nuur = meer) , zwemmen en slapen we aan het eind van het schiereiland… uitzichten als superlatieven… ’s nachts miljoenen sterren boven ons en verder helemaal niets.

Horen van Markus en Dominique die we toevallig tegen komen, dat er in Öndörkhangei een driedaags festival is. Via een ‘niet bestaande’ weg van 25 km. rijden we naar het festivalsterrein. Overnachten met uitzicht op het terrein, we zien aanvoer van paarden en het opzetten van de yurts. Het beloofd een flink spektakel te worden, het is een feest wat een maal in de 5 jaar wordt gehouden en een religieuze achtergrond heeft. Samen met Markus, Dominique en hun kinderen zien we de eerste paardenrace van kinderen zo tussen 8 en 10 jaar oud. Ze rijden een parcour van 12 kilometer en rijden onwijs snel. Samen met alle toeschouwers in prachtige kleding op hun paarden. Shagai spelen, zoals worstelen, boog schieten en paardenrennen wisselen elkaar af. De volgende morgen is er een “voorstelling” , het verhaal van Chingiss Khaan wordt gezongen en uitgebeeld door ruiters, dansers, worstelaars en kinderen. Heel indrukwekkend, prachtige gezangen onder meer door een ‘keel’ zanger, heel bijzonder! Bé krijgt een soort ‘snuif’ aan geboden, een poeder wat je voor beide neusgaten houd en dan stevig op snuift. Tegen alle stof en waardoor je weer een hoop lucht hebt. Eettentjes met traditionele gerechten en spelletjes. Het schaap wat aan de vleesspiezen gaat staat ‘geduldig’ te wachten, het vlees is in ieder geval vers. Samen met Markus en Dominique eten we met vlees gevulde en gefrituurde deeg ‘flap’ met gezouten thee. Het laatste was niet echt ons ding. We verlaten het festival. De wind steekt op en omdat het zo droog is, hangt er in het dal een wolk van zand.

Samen met M en D gaan we richting Bayan Nuur, zoeken onze weg buiten de pistes. Over de steppe met behulp van Google maps en onze nieuwste aanwinst Mapout. Waar ook de hoogtes en zandduinen etc. op te vinden zijn. “Ein Wenig Abenteuer” zoals Marcus het zegt, brengt ons een schitterende track langs bijzondere rotsformaties en zandduinen naar het meer.

We gaan de volgende dag weer alleen verder naar Santmargaz en Tüdevtel, maar lopen dood in een grasland met alleen een karrespoor…. geen idee of we ergens uit komen. Keren om en via Sharmuruu komen we op een soort weg wat bij tijden nog slechter is als de route daarvoor. Moeten een afgrond met daarin een rivierbedding doorkruisen , waar door anderen een soort van brug is gelegd met keien. We kunnen niet meer achteruit en met een schietgebedje lukt het wonderwel. Later zien we dat de locals een andere weg gebruiken om op de route te komen…. Maar we zien hier voor het eerst wel Adelaars, inplaats van de honderden buizerds.
Bé vernam al een poosje dat de auto minder vermogen had, we bleven half op een helling staan.. blijkt de separfilter helemaal verstopt, na verwisselen fluit de turbo weer als vanouds.
De dagen erna rijden we zo’n 100 km. per dag , meer als genoeg op deze zand/leem pistes of nog erger ‘de wasborden’ De mooiste landschappen , zandduinen, rivieren en bergen wisselen elkaar af. Op de kruisingen staat af en toe een Ovoo, waar je met de klok mee 3x om heen moet lopen. Een kleine steen of iets anders achter moet laten en een wens mag doen. Blauwe stukken stof worden aan stokken gebonden of bijzondere voorwerpen zoals ‘krukken’ worden neergelegd.

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Peter en Ingrid schreef:

    Prachtig verhaal doorgaan jullie kunnen lezingen geven als je terug bent

    Like

  2. Andre en Janet schreef:

    Ik ga niet zeggen dat ik jaloers ben. Maar jeetje wat ben ik jaloers. Geweldig . Veel veilige km gewenst vanuit Wolvega .

    Like

  3. Henk Vollenbroek schreef:

    Hoi Be en Margriet leuk verslag heel herkenbaar 😁

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s