Kazachstan

 
Rijden via een piste (Sary-Kmysh en San-Tash) naar de grens van Kazachstan die alleen de zomermaanden geopend is. Een hele gemakkelijke dit keer, binnen het uur zijn beide grenzen geregeld. Ook de extra registratie stempel , voor de tweede 15 dagen werd zonder vragen gezet. En het was voor ons nog extra spannend, want bij Kirgizië gebruikten we ons eerste paspoort…met uitreisstempel, die daarom niet in het tweede stond. In Kazachstan vroegen ze hoe dat kon? Heel onnozel gedaan.. iedereen in Nederland heeft twee paspoorten..vandaar…In het tweede staat ons visum voor Rusland en Mongolië, gelukkig zonder verdere problemen slikt hij het verhaal en krijgen we het inreisstempel voor Kazachstan.. een zorg minder! In Kegen regelen we nog even een autoverzekering ( 80 dollar voor een maand), hier is dat gelukkig weer mogelijk. Vanaf Turkmenistan reden we onverzekerd rond, héél voorzichtig en is gelukkig allemaal goed gegaan.
Zo’n 150 km. na de grens is de Charyn Canyon, een beroemd gebied en een kleiner broertje van de Grand Canyon en het is inderdaad prachtig!! En we hebben mazzel , eerst regen en donkere wolken en daarna klaart het op , met geweldig regenbogen voor schitterende foto’s. Er zijn twee wegen en jammer genoeg kunnen we daar maar een van rijden. Onze truck kan niet door de nauwe kloof en daarom moeten we die lopen. Blijven hier 2 dagen en hebben veel ‘aanloop’ . Onder meer een groepje van 5 mannen, die eerst vragen of ze in de schaduw van onze auto hun Islamitische gebeden mogen opzeggen. Dat mag natuurlijk, maar het is wel een beetje vreemd.. ze vragen of wij ook bij de Islam horen? ehh nee ..en er volgt een enthousiast verhaal over Allah en zijn profeet. Gelukkig nemen ze er genoegen mee, als we vertellen dat we Christen zijn. We krijgen paardenmelk aangeboden ( en ook opgedronken) , na de gemaakte groepsfoto’s en de rondleiding door de camper vertrekken ze weer… Een mooie omgeving ’s morgens als we opstaan lopen de woelmuizen om de auto, hoog daar boven zweven de roofvogels…wachtend op een lekker hapje. Logistiek niet erg handig gedaan, rijden weer een klein stukje terug naar de Kolsai lakes en Kaindy lake. Kolsai lakes vonden we niet zo bijzonder, de 12 kilometer piste niet de moeite waard om daar heen te rijden achteraf. Maar naast de yurts was het prima overnachten en mooi om daar te wandelen. Kaindy lake is wel heel bijzonder, weer een lastige piste nu 10 kilometer met een aantal rivier doorwadingen. Kaindy lake is ontstaan na een aardverschuiving, een stuk bos is ondergelopen en de dode bomen staan al jaren in het water. Een bizar gezicht in het kristalheldere water, je kunt er lopend heen maar ook natuurlijk op een paard. Niet echt ons ding… we zien de paarden de steile hellingen met soms 2 mensen erop , afdalen. Nemen bij een van de yurts lekkere sjasliek, topdagje. Vinden daarna in een rivierbedding een overnachtingplaats …gelukkig voor de Chinese motorrijder die omvalt in de rivier, dat we daar zijn. Bé kan hem weer overeind helpen, goed afgelopen ..alleen had hij het nooit gered, samen zorgen we dat hij heelhuids de overkant bereikt.
Nog zo’n mooi gebied, het Nat. Park Altyn Emel, (regelen de permits bij het informatiecentrum ) met onder meer de zingende duinen!! Bé haalt de top 150 meter hoog , ik hou het 40 meter daaronder voor gezien. Prachtig uitzicht en je hoort de duin “brommen”  MOOOiiiiii. Samen met nog 2 Zwitsers , Wolter en Sheila verkennen we het N.P. , rijden nog 2 pistes naar Katy Tay en Ak Tay, mooi gekleurde rotsformaties. Overnachten onder een 700 jaar oude wilgenboom. Daar merken we ook dat er een dikke spijker in een band zit, hij liep steeds langzaam leeg. Bé kan hem gelukkig met een prop repareren.
Rijden daarna richting Öskemen, meer dan 1000 kilometer onwijs slechte weg, Turkmenistan waren we voor gewaarschuwd, maar deze straten zijn net zo slecht. Erg heet is het weer, ’s morgens is het om 9 uur al 40 graden en een saaie weg over de steppe. Gelukkig af en toe een rivier voor wat verkoeling en om te overnachten. Afzien deze dagen niet alleen voor ons maar ook voor de auto, onze ene band loopt ondanks de prop nog steeds leeg. In een rivier zien we dat in de velg een scheurtje zit, Verwisselen de band , hopen dat we de velg ergens kunnen repareren. En we komen er na 600 kilometer achter dat er een gedeelte van de paraboolveer ( gelukkig niet die met de krul/oog maar een kleinere drager daar onder) gebroken is. Mc Geyver Bé lapt de boel op , zodat we eerst door kunnen rijden. Alles blijft wonderwel op z’n plaats, we hopen dat we in Öskemen alles kunnen laten repareren.

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Peter en Ingrid schreef:

    Prachtig verhaal mooie dingen maken jullie mee.
    We willen natuurlijk jullie verlag van jullie zelf horen.
    Maar ik weet dat gaat goed komen.
    Jullie zijn net het A Team met de oplossing van de gebroken veer.
    Groetjes
    Peter en Ongrid

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s