Kirgizië

Rijden vanaf de grens, richting Sary-Tash, Gülchö en Osh, door het berggebied Alau Range. Groen van het gras met rode bergen , bloemen , wilde paarden en grote kuddes schapen en koeien. Zo’n contrast met  Tajikistan, daar geen bomen en kale ongenaakbare bergen. In Kirgizië is het golfend groen, heerlijk hoe alles hier ruikt. Allerlei kruiden, verschillende soorten salvia’s in allerlei kleuren blauw. Malva’s ,fluitekruid, dille, Achilia , her en der nog Camassia’s , een verademing ….
De hele club strijkt neer in Osh, Biy Ordo lodge, staan we voor 7,5 dollar per nacht. Doen de was en gaan luxe uit eten bij Izyum, overdekte houten paviljoen  boven een riviertje. Heerlijke salades , spiesen sjasliek etc.. Hier is alles weer te koop , ook weer ‘gewone’ supermarkten… en niet zoals we heel lang inkopen deden, vanachter een toonbank. We zien hier ook heel veel auto’s en vrachtauto’s uit Nederland en Duitsland, meestal nog met de Nederlandse bedrijven op de zijkant ..van Wolter Koops,Wichers, de Graaf.. grappig toch een beetje als thuis. Na een dag of 5 zijn onze tweede paspoorten gearriveerd, met daarin de visa van Rusland en Mongolië. Klaar voor de volgende etappe.

Kijken even bij Arslanbob, groot oud walnootbos.. mooi maar voor onze truck niet te doen, smalle staatjes en omdat het erg geregend heeft  de ‘weg’ veel te lijden gehad. Rijden bij de rivier Naryn langs, naar het Toktogul meer. Onderweg heel veel snelheidscontroles, elke dorpspolitie probeert iets bij te verdienen. We zijn heel alert, maar desondanks laten ze ons stoppen, zonder laser verteld hij ons dat we harder hebben gereden dan 50…. Bé wijst op de topograaf, niks te hard…, we wijzen op de tablet en navi..en hij weet dat hij kansloos is , ha!! Hij kijkt of hij verder nog iets kan bietsen , nee dus! Blijft lastig hier op weg naar het meer moeten we tol betalen, voor de locals is het weinig . Hij laat een kwitantie boekje zien..40 Romani.. maar hij maakt er gelijk dollars van 2700 Somani = 45 dollar. echt niet, we betalen uiteindelijk 1000 Somani . Wat achteraf ook veel te veel was, weer wat geleerd! We blijven 2 dagen bij het meer staan. Rondom ons bijeneters en vogeltjes, we genieten van het eten bij zonsondergang en denken:  het leven is goed..  en dat kan het voor iemand  heel anders zijn, een erg slecht geklede vrouw komt aan lopen en vraagt ons iets te eten. Contrast daar zitten we, buikjes vol en niets te wensen. We geven haar de resten van de rijst met groente. Ze is er blij mee en loopt met haar hondje terug naar het meer. En wij denken … dat gewoon iets te eten heel bijzonder is, maar dat we daar veel te weinig bij stilstaan.
We rijden verder over de M41 over de pass van Ala Bel, veel yurts die opnieuw op gebouwd worden, ze gaan verhuizen naar groenere weiden. De hele familie verhuisd mee. Ook  grote Russische aanhangers fungeren als onderkomen, grote kuddes paarden enz. grazen rondom. Stapels gedroogde poep ligt klaar voor de kachel. De paarde melk wordt voor aan de weg verkocht.
Bij ons in Nederland leren de kinderen fietsen, hier zitten ze al met 4 jaar op een paard. Spelen spelletjes, een soort polo, mooi om te zien. En gaan mee om de kuddes te hoeden.
Prachtige plaatsen midden tussen de bloemen om te overnachten.
We weten een mooie route over de Karakol pass 3450 Mt. , we twijfelen of hij al te rijden is…maar na twee keer vragen en twee keer instemmend ja, wagen we het er op. Langs de rivier de Karakol is de piste zo’n 175 km. lang. Het is een prachtige weg, bloeiende pioen rozen en  de flanken van de berg kleuren fel oranje/geel van ‘kogelboterbloemen’. Smalle bruggetjes en kleine beekjes waar we door heen rijden. Tientallen nomaden met hun kuddes en veel ‘buitenlandse’ vissers met hun gids. We nadere de 3200 meter, nog een paar haarspelbochten te gaan en dan gaat het niet verder SNEEUW. Niets anders te doen dan omkeren,  te gemakkelijk dat er wordt gezegd …. no problem , jaja. De pass blijft gelukkig mooi, een mooie overnachtingsplaats is zo gevonden , tussen de dotterbloemen. ’s Nachts gaat het alleen onwijs regenen, vertrekken al om 7 uur.. nog steeds regen… de (leem) piste is glibberig, een hachelijke onderneming om beneden te komen. Het lukt gelukkig zonder ongelukken. Verder over de A367, erg mooi maar een onwijs slechte weg… Veel bijzondere begraafplaatsen, een soort ‘dorpjes’ met geveltjes van huisjes. Na kilometers slalommen om de vele gaten nemen we in Kochkor een (‘Happy’) Hostel. We worden verwend met thee en zelfgemaakt brood en jam, zittend in de Yurt die op de binnenplaats staat.

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. nettyposthumus schreef:

    Hoi wat weer een mooie belevenis, en mooie foto’s.

    wij vandaag weer aan het werk.

    Wel even de knop om:)

    Maar je moet ook tevreden zijn, maar als ik jullie verhalen lees, willen wij zo wel weer weg.

    We gaan nadenken deze winter hoe we dat in een werkend leven kunnen “proppen”.

    Heel veel plezier verder en ben heel benieuwd naar de verdere verhaal.

    Heb je ook foto’s van mensen ben zo benieuwd hoe ze er aar uitzien?

    groetn oet Fraisland

    Like

  2. Rob van Gaalen schreef:

    Mooi verhaal Bé en Margriet: genieten om mee te lezen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s