Iran Iran Maar goed dat we het laatste bier etc. weg hebben gegeven, de militair die de camper controleerd had het beslist gevonden!! Echt alle kastjes moeten open, maar gelukkig wel heel vriendelijk. Een rommelige binnenkomst, een runner die zich voordoet als official , maakt een chaos van allerlei kantoortjes en stempels die we nodig zijn . Pas als hij over geld wisselen begind, gaat bij ons een lichtje branden. Een vervelende man, als Bé boos wordt omdat we alle papieren nog niet terug krijgen en hij 50 euro vraagd voor z’n diensten zijn we klaar met hem. Bé zet de camper voor de laatste poort en dan kan hij niet anders dan de 2 x 10,- euro ( voor beide campers) te accepteren en het carnet de passage etc. aan ons te over handigen. Was weer een les, wordt je wijs van, hoe sneaky hij te werk ging!! En dan zijn we in Iran, de hectiek van het verkeer , het getoeter en gezwaai, we moeten er even weer aan wennen. Blijven 2 dagen op de Mozafer – Passenger – park in Tabritz , heerlijk rustig , w.c., water en bijzonder Gratis… Bekijken samen met Anne en Netty de stad, De Bazaar en de Blauwe Moskee. Drinken lekkere fruit en groente shakes en eten in een klein restaurantje waar locals eten.. Lekker. De volgende nemen we afscheid van Anne en Netty, zij nemen een andere route dan wij. 12 april. Wij gaan door het Koerdisch gebied naar Takht-e-Soleyman ( Troon van Salomon) na de nodige kopjes thee en foto’s arriveren we daar. Om een kratermeer is het Sitadel gebouwd, bijzonder met ondergrondse tunnels en muren om de ‘stad’. Ach en omdat we wel wat beweging kunnen gebruiken klimmen we ook nog maar “even” omhoog naar Zendan-e-Soleyman. The prison of Salomon, meer dan 100 meter hoog en hol, een gat van meer als 60 meter diep. Heel bijzonder!! Bé laat een politieauto stoppen en krijgt het simpel voor elkaar dat we op de parkeerplaats van Takht-e-Soleyman , mogen overnachten. ’s Avonds ontmoeten we Reza weer, met hem hadden we ’s middags al thee gedronken. Hij maakt een vuurtje, zet thee, met muziek en een waterpijp wordt het een bijzondere avond. En hoe safe kun je slapen de politieauto komt een keer of drie kijken of alles oké is. 14 april Mooie route, via Hamadan en Arak naar de berg Gahar, prachtige smalle doodlopende bergweg. En omdat het vrijdag is, zit ook half Iran daar te picknicken , een gezellige boel. Veel aanloop en bij behorende foto’s , kussen voor Bé, WELCOM in Iran. Halverwege de middag maken we nog even een flinke wandeling de berg omhoog, waar we de eerste keizerskronen weer zien bloeien. En we mogen van de parkwacht op de parkeerplaats overnachten……ja. Ja in overleg… no problem mister!! Prachtig uitzicht op de besneeuwde bergen, wat wil een mens nog meer.. Midden in de nacht, geklop op de deur, politie… niet safe hier, beren en misschien wel verkeerde mensen of we achter hen aan willen rijden naar de stad toe.. Na een flinke discussie , gaan niet in het donker een bergweg afrijden, mogen we twee lantaarnpalen opschuiven en pal naast het huis van de parkwacht staan ( die dus heel onnozel van niets weet). ’s morgens staat hij heel nerveus buiten en kan ons niet snel genoeg zien vertrekken… er is hoogstwaarschijnlijk meer gepraat dan wij weten. 15 april gaan naar Chelgerd, ook daar is een mooie bergweg die eindigd bij een gletsjer, spectuculaire weg er naar toe!! We kunnen jammer genoeg niet door rijden naar de gletsjer, want we zijn nog te vroeg in tijd , vinden bij een verlaten toilet gebouwtje een prima overnachtingplaats… ’s nachts een huilende de wind om de camper… misschien zijn hier wel beren…. Als het donker is wordt er aan het raam geklopt, of alles in orde is? 2 mannen die alleen farsi spreken, met behulp van de kaartjes met zinnen in het nederlands en farsi, kunnen we toch met elkaar communiceren ( dank je wel Netty). Krijgen van hen nog naam en adres ( in het Farsi) , voor het geval dat… zo aardig. Hadden gisteren mazzel met het weer, vandaag ( 16 april) heel veel regen en dus geen uitzicht. Dan naar Esfahan, bij de Moskee vinden we dankzij de ioverlandersapp rustige parkeerplaats. De volgende dag bekijken we Esfahan,we maken even een foto van de straat. De meeste taxichauffeur lezen alleen farsi en begrijpen niets van onze Engelse zinnen. Voor 3,- euro zitten we midden in het centrum . Bekijken de bruggen, de moskee, Bazaar en het Paleis, heerlijk relaxt. Hebben even rust als we weer terug zijn, maar al gauw komen de eerste mensen al buurten. Thee drinken met de buurvrouwen, de Engelse leraar komt even weer langs. Van hem hadden we zijn telefoonnummer al voor het geval dat.. Het is al erg warm, dus de oase bij Yazd lijkt ons wel wat, de coordinaten kloppen niet helemaal en belanden dicht bij een gesloten toeristen centrum in de woestijn. We worden uitgenodigd voor de thee en of we alsjeblieft op het terrein komen staan. Als we de thee zo’n beetje op hebben komen er ook nog twee duitse fietsers aan. Gezellig, zij kunnen een ‘hut’ huren op het terrein. Doen rustig aan… de wind steekt op en een heuse zandstorm steekt even de kop op, in no-time alles ZAND… Dan blijken een eindje verop een Iraans stelletje vast te zitten met de auto in het zand, ze komen heel bescheiden vragen of we ze alsjeblieft kunnen helpen. Zit niets anders op , natuurlijk gaan we helpen. In het donker hobbelen we met 5 personen de woestijn weer in, hij zit behoorlijk vast , maar het lukt gelukkig zonder dat de Iraanse auto uit elkaar valt. Iedereen blij… we zitten alleen om half 10 de kapucijners met spek te eten.. (ook lekker!) ’s avonds een lekker ( alcohol vrij ) biertje met citroen, leuke verhalen samen met de twee duitsers.. Gaan naar Kerman, een eindeloze hete weg.. Zeker geen aanrader, kun je beter omrijden via Sheraz, bergweg. We weten dat je bij de Persische tuinen bij Mahan, kunt overnachten en blijven daar twee dagen. We bekijken de tuin, leuk maar nog niet zoveel kleur, net voorjaar, maar wel heel veel waterpartijen. Bé smeert de auto, doen de boodschappen en vullen de tank met drinkwater. En dan zijn we klaar voor de Kaluts, een prachtig woestijn gebied met door erosie gevormde steenformaties. Via pistenkuh hebben we een mooie route met waypoint’s , en overmoedig ( zonder lucht uit de banden te laten lopen) rijden we de eerste piste op. En vast natuurlijk , tot twee keer toe, graven we de boel uit. Maken we dat ook eens mee. Daarna wijs geworden laten we de lucht uit de banden lopen, klusje met zulke grote banden, maar daarna gaat het soepeltjes.. ’s nachts staan we onder de sterren en bakken buiten patatjes op de coleman…top avond! De 2 volgende dagen surfen we zo door deze zandbak, slalommend om de de ‘ Kalutjes’ , prachtig net alsof je alleen op de wereld bent. Géén mens te zien! Staan nog op twee andere plaatsen o.a. bij een desert kamp, voor 50000 rial 1,50 euro. En ergens dichter bij de weg en bij de hogere Kaluts ( hier dus ook weer toeristen busjes , met mensen die hier gaan overnachten) . Met een Spanjaard en z’n gids, maken een kampvuurtje en met het gedeelde drinken wordt het weer een gezellige avond. Maar met temperaturen tegen de 40gr. Zoeken we de koelte te weer op. Dat duurt nog wel even via Desert Lut rijden we naar Nehbandan, ondanks dat er bijna niets groeid is het verre van saai. Allerlei tinten geel, groen ,rose ,dan af en toe wat kamelen de meeste levend en af en toe dode aan de kant van de weg. Doodgereden door vrachtwagens. Zandverstuivingen en wervelstormen, bizarre wereld. Via ioverlandersapp is er een mooie overnachtingsplaats in een ‘droge’ rivierbedding, ik bak krentenbrood in de broodbakmachine, we zijn niet zo gek op de platte droge broden. En als toetje ’s morgens een hele kudde kamelen ( dromedaris) die langs de camper loopt. Via Birjand langs de grens van Afganistan, veel politieposten en controles , niet allemaal even vriendelijk. Bij een moet Bé met paspoorten een kantoortje binnen, de man ligt half te slapen en doet alsof hij gewichtig wat op de computer invoerd. Geduld…. Daarna weer terug naar buiten wordt weer van alles op een kladje ingevuld. Lastig als niemand Engels spreekt. En bij een ander, die denkt bij Bé zomaar de autodeur open kan doen, terwijl die bezig was het raam naar beneden te doen……1,2,3,4,5,6….10 ., Bé wapperd met z’n hand en doet de deur weer dicht, geeft de man een hand en vraagd wat hij wil? Paspoorten ,hij leest er uit voor , heeft het over Oezbekistan… nee , we komen gewoon uit Nederland…. En o, Bé heeft ook een tatoe, interessant…. Bé moet weer mee naar een kantoortje 1,2,3,4,5,6…. Alles noteren ,alle nummertjes. En dan mogen we weer doorrijden. Gelukkig zijn de meeste wel aardig, wel controle maar dan lachend, Welcom to Iran. Birjand valt tegen, geschut staat opgesteld richting Afganistan. Best wel indrukwekkend.En gaan weer met een boogje richting Yazd. Bijzondere mensen komen we tegen, een man laat ons stoppen op de snelweg, enthouast laat hij z’n gitaar zien en wil voor ons gaan spelen…terwijl en Iraanse verkeer langs ons raast… ze weten ons elke keer weer te verwonderen Het is nog steeds woestijnachtig en daardoor geen/weinig goede bronnen, meeste zijn brak of zout water. Er was ons verteld dat er in Naybandan, drinkwater zou zijn. Als we het leemdorp inrijden is er een jochie van een jaar of 14 die vraagt of hij kan helpen. We laten hem het kaartje met de vraag in farsi lezen, hij lacht en rijd op de ‘opstap’ mee om het aan te wijzen. Heel fijn , we hadden het nooit gevonden. De meisjes uit het dorp doen er net hun was ,boenend op een steen, een paar amper ouder als onze kleindochter Krista, een andere wereld… . Onder het vullen van de emmers heeft Bé hele gesprekken met de jongen(s) , over school, de camper, familie, Islam, de jongen spreekt gebrekkig Engels. Na het geven van klompjes en een zaklantaartje ( voor het helpen ) ,vinden we weer een mooie plaats bij een oud leemdorp ( leeg en verlaten) de tuintjes zijn er nog wel in gebruik , de nieuwere huizen zijn aan de nieuwe weg gebouwd.Een hard leven hier, een oud vrouwtje is bezig de oogst ( graan) binnen te halen. Ze loopt zo vreselijk krom en kan volgens ons niet meer recht opstaan. Om een uur half 5, worden we wakker van het (echt mooie) gezang van de Moskee. Dan is de dag alweer begonnen! Als we de volgende dag weer een nachtplaats opzoeken,( zijn we vorig jaar met Hans en Anja geweest). Zijn daar net twee jongens een waterpijp aan het roken, Of Bé en z’n vriend ook komen roken , hilarisch als ze zien dat ze zich vergist hebben en ik een vrouw ben…..ze vragen Bé om marihuana , we komen natuurlijk uit Nederland en ( Amsterdam). Leuke jongens en mooie gesprekken ( met Bé) , hij krijgt een heel mooi geschreven briefje over de vriendschap tussen Iran en Holland, met nog een paar Islamitische kadootjes. De jongens weer blij met de klompjes. ’s avonds zien we een soort van bonte vos, die de restjes van de paprijst en brood opeet, Mooi!! Via een aantal stops komen we in Mashhad, de bedoeling is dat we hier een paar dagen blijven, even de boel op orde. Aantal wasjes draaien, de auto nakijken en schoonmaken voor Turkmenistan. Er zijn alleen een paar dingen veranderd, ons plekje van vorig jaar is volgeplant met boompjes en de prijs is behoorlijk omhooggegaan . Als dan de volgende dag 20 bussen met schoolkinderen arriveren vinden we het welletjes, tijd om te gaan. Gelukkig is het het bij de Radkan tower wel rustig en daar blijven we 3 nachten. Gebouwd in 1261, 25 meter hoog bedoeld om de sterren en het zonnestelsel te bestuderen. Mooi uitzicht en een aardige bewaarder die jammer genoeg alleen maar Farsi spreekt, met armen en benen kom je gelukkig ook een heel eind. Een hele groep leraren komt langs, een uitje van “het personeel” , iedereen moet natuurlijk binnenkijken, lekkers wordt uitgedeeld en gegevens ( facebook).. Mooie verhalen en hier nog even een up-date, natuurlijk is de Radkan tower een prachtige toren. Maar gisteren kregen we een rondleiding/les over deze toren. Een Iraanse familie vertelde ons via hun zoon van 14 , de betekenis. Op het moment dat het Iraanse nieuwjaar ( No Ruz ) begind, schijnt de opgaande zon precies door de twee deuren van de Radkan tower, De 12 zijden van de toren betekenen de 12 maanden, daarboven de 36 pilaren die de weken uitbeelden. De sterrebeelden staan op de bovenste rand. De binnenkant heeft 8 zijden , 4 ramen die de jaargetijden weergeven. Ooit was er nog een verdieping en de trap die in de in de buiten/binnen muur loopt is nog gedeeltelijk intact. Een prachtig gebouw van 800 jaar oud, die doorlopend door mensen wordt bezocht. En ach omdat ze er toch zijn komen de meeste ook bij ons buurten… haast net zo’n atractie als de toren. Zo worden we enthouast onthaald door een familie met 2 dochters , een is al tandarts en de andere leert voor tandarts in Oostenrijk. Prachtige gesprekken, zo leren we ook over het leven in Iran. Niet zo strikt als we in eerste instantie dachten. De familie woont in Mashhad maar heeft hier een tweede huisje met tuin. We worden uitgenodigd voor de lunch en kunnen niet weigeren. Luxe gehaald en gebracht, met het heerlijke Iraanse eten : Bakhtiyari kabab ( lam v.d. bbq) ,rijst , salade, brood enz. en natuurlijk bastani ( Iraans ijs gemaakt van schapenmelk met nootjes enz) je moet dit echt geproefd hebben LEKKER!! Zittend op de vloer, niet zo handig als zij, maar we leren het al aardig. Het kost tijd, thee drinken, foto’s kijken van Nederland, nog even bij de oude buren ( ruim 80 jaar oud) langs en thee drinken. Mogen hun tradionele Iraanse huisje bekijken, mooie tapijten op de vloer. Op de grond speeld zich het leven af qua eten, slapen enz. Als we 5 uur later weer terug zijn bij de camper, slaan we het avondeten over…Prachtige mensen hier in Iran, we zullen ze beslist missen!

DSC_3448

DSC_3431
Radkan Tower

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Mienie en jan mulder schreef:

    Geweldige verhalen wat een belevenis succes en mooie reis verder gr ons

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s